Een trektocht door Cappadocië in Turkije – die stond al lang op het verlanglijstje van Elian van de Nobelen (65). In oktober van dit jaar kwam het er eindelijk van. En bam! Meteen in de top 2 van de circa vijftien paardrijtochten die ze tot nu toe maakte.

Enthousiast vertelt Elian over het verbazingwekkende en afwisselende landschap van vulkanisch gesteente waar ze doorheen reed. “Het was elke dag anders en elke dag mooi. We reden door bossen, heuvelachtig gebied, langs meren en rivieren, krijtrotsen. De ene dag dacht je: jee, ik moet wél foto’s maken. De volgende dag kwam je langs nog overweldigender, miljoenen jaren oude rotsformaties. Eén tocht ging door een heel toeristisch deel. Maar je rijdt dan ook dwars door natuur die op de Unesco werelderfgoedlijst staat.”

Het was de combinatie met aardige en behulpzame reisbegeleiders, die voor geweldig eten zorgden, en fijne paarden die goed verzorgd werden die de trektocht in Elians top 2 deed belanden. “Ik heb helemaal geen minpuntjes”, zegt ze. “Net als je dacht: nou zou ik wel af willen stijgen, kwam je op de picknickplaats en had onze reisbegeleider Umur weer een tafel met de mooiste gerechten voor ons klaargezet. Mét op ons verzoek een wijntje, zelfs daar werd voor gezorgd. Dan hielden we zeker een uur pauze. De paarden rustten elk aan een boom, in de schaduw, en kregen heel veel hooi.”

Feeëriek landschap

Het sprookjesachtige landschap van Cappadocië middenin Turkije is beroemd. Om de hoge tufstenen torens met grote keien op hun top, in de rotsen uitgehouwen huizen en kerken, fier rechtopstaande stenen ‘feeënschoorstenen’, wisselende kleurschakeringen, van rood naar roze en wit.

Elian reed er met vier vriendinnen en drie Franse amazones doorheen; acht ruiters is het maximum. Achter gids Ibo aan, die ze al snel de bijnaam ‘Marlboro Man’ gaf. Op de rug van een arabier, die reisbegeleider Ali op grond van een kort gesprekje met de deelnemers perfect had uitgekozen. Vaak in stap, maar waar het ook maar even kon in galop. In comfortabele ‘Berberzadels’, die ook wel bekend staan als MacLellanzadels. Onder een lichtbewolkte hemel, waaruit de hele week geen regen viel en de zon voor een temperatuur van meer dan 20 graden zorgde.

Lang in het zadel

“Je moet wel goed kunnen rijden”, zegt Elian. Want in totaal legde ze zo’n 160 kilometer af in zes dagen, wat wel 5 tot 6 uur in het zadel betekent. Met heel soms een moeilijke passage, die te voet, naast het paard moet worden afgelegd. “Maar dat viel mee, dat hoefde maar op twee plaatsen tijdens onze tocht.”

Weer op krachten komen voor de volgende dag gebeurde in hotels, soms op loopafstand van de paarden, soms na een kort ritje met het busje dat voor bagagevervoer en de picknick meereed. “We sliepen steeds twee dagen in hetzelfde hotel, en dat was soms eenvoudig, soms luxe. Maar altijd goed, overal zuiver en met stapels handdoeken voor het douchen.”

Voor herhaling vatbaar? “Ik ga eigenlijk nooit terug naar dezelfde paardrijlocatie, want ik wil telkens wat anders proberen. Maar deze zou ik zeker wéér doen. Net als de andere tochten uit mijn top 3 trouwens.”

De drie beste tochten volgens Elian van de Nobelen

1. Marokko - Trektocht van de zee naar de woestijn en bergen
2. Turkije - Mooie klassieke trektocht door Cappadocië
3. Italië - Molise Trektocht